Ωστόσο η κοινωνία δεν δείχνει τόσο μεγάλη εκτίμηση για όλα τα μνημεία.
Schrem: Η αξία ενός μνημείου συχνά γίνεται αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο από την κοινωνία. Ορισμένα, για παράδειγμα τα κάστρα και οι εκκλησίες, αλλά και άλλα ιστορικά κτίρια, είναι αναμφισβήτητα πολύτιμα και ως εκ τούτου χρήζουν συντήρησης στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων. Σε άλλες περιπτώσεις, η αξία τους δεν είναι άμεσα εμφανής στους απλούς ανθρώπους. Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για τα σύγχρονα μνημεία που είναι κατασκευασμένα από άοπλο σκυρόδεμα από τη δεκαετία του ’50, στα οποία εστιάζει όλο και περισσότερο η επιστήμη της συντήρησης μνημείων. Και άλλα, όπως τα μνημεία που είναι αφιερωμένα σε έναν άνθρωπο ή τιμούν συγκεκριμένα γεγονότα, προκαλούν εύλογα αντικρουόμενα συναισθήματα με την πάροδο του χρόνου. Ορισμένες φορές αμφισβητείται ακόμα και το δικαίωμα ύπαρξης ενός συγκεκριμένου μνημείου. Ωστόσο, ακόμα και τα ίχνη από την εικονοκλασία της Μεταρρύθμισης, τα γκράφιτι ή η μοναχική βάση ενός πεσμένου αγάλματος αποτελούν τελικά μέρος της ιστορίας των μνημείων.
Möwes: Επίσης, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τα μνημεία διεθνώς. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, η αποκατάσταση διεξάγεται πολύ προσεκτικά. Το υλικό πρέπει να διατηρείται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο αυθεντικό. Έτσι ένα παλιό κάστρο πρέπει να παραμείνει ένα παλιό κάστρο. Στην Ιαπωνία αυτό δεν είναι τόσο αυστηρό. Εκεί, ένα μνημείο εξακολουθεί να είναι πολύτιμο αν, για παράδειγμα μετά την καταστροφή του, ξαναχτιστεί ακριβώς όπως το αρχικό. Στην Ιαπωνία αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η ύπαρξη ενός τόπου μνήμης. Το νέο μνημείο που τοποθετείται στην ίδια θέση με το παλιό μπορεί να είναι απλά ένα αντίγραφο.
Που βασίζεται η απόφαση για το πόση από την αρχική ουσία θα συντηρηθεί;
Lienerth: Στη δουλειά μας, πρέπει πάντα να ζυγίζουμε πότε η παρέμβαση είναι υπερβολική και πότε δικαιολογείται. Θεωρητικά, στη συντήρηση μνημείων, δεν υπάρχει καθαρισμός για καθαρά αισθητικούς λόγους. Στόχος είναι η συντήρηση καθεαυτή. Επομένως, μια ολική επαναφορά στην αρχική κατάσταση μπορεί γρήγορα να φανεί στους παρατηρητές ακόμα και ψεύτικη.
Möwes: Μερικές φορές, για παράδειγμα, η πατίνα, ή η ανάπτυξη επιφανειακής βλάστησης, αντιμετωπίζεται ως μέρος του συνόλου και δεν θεωρείται μόλυνση. Σκεφτείτε τα παλιά νεκροταφεία, που με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσουν την ιδιαίτερη μαγεία τους. Προχωράμε πολύ προσεκτικά και αφαιρούμε μόνο τα στρώματα που καταστρέφουν το μνημείο. Ακριβώς σε τέτοιες περιπτώσεις, η επιλογή μας να χρησιμοποιούμε μόνο νερό και όχι βιοκτόνα ή άλλες επιθετικές μεθόδους αποδίδει.